É posíbel construír un mundo mellor?

3 de March del 2021

Desde cativo escoitei miles de veces a frase: “debemos construír un mundo mellor”, mais tamén as súas variantes: “un país mellor”, “unha sociedade mellor” o ben a frase: “Óscar debes tratar de ser unha boa persoa”. Do mesmo xeito, lembro centos de lecturas nas que se suscitan unha morea de teorías de tipo utópico.

Como queira que sexa, é unha idea que está na testa de centos de persoas como un desexo latente, como unha aspiración, unha arela aparentemente inalcanzábel.

 

Advertisement
 
 
 
Report this ad

 

Lembro as longas conversas co meu irmán Xosé Agostiño e aquelas longas lecturas que el facía en voz alta. Lecturas sobre toda clase de textos que eu escoitaba deitado na miña cama. Unha gran variedade de teorías e propostas desde a filosofía, a política, a socioloxía, a economía que el expoñía en voz alta e das que logo me pedía a miña opinión. Estou convencido de que moitas daquelas marabillosas propostas e teorías filosóficas foron aplicadas no mundo enteiro, pero ningunha logrou aínda facer realidade ese mundo mellor. Quizais lograron facer certas melloras parciais que probabelmente axudaron a paliar en algo as condicións extremas que imperaban nos distintos tipos de sociedade que se sucederon.

O problema que impediu facer realidade ese soño dun mundo mellor, acho que ten moito que ver co arraigado egoísmo que impera e segue imperando na mente do ser humano. Egoísmo que lle impide facer renuncias básicas ao que considera a súa maior “aspiración” e “dereito”: enriquecerse e acumular toda clase de bens e obxectos, para facerse rico e poderoso. Todo o que apunte a afectar ou a diminuír ese suposto dereito á propiedade privada e calquera limitación que impida ou limite o enriquecemento e a apropiación de novos bens e propiedades. O máis grave é que por defender esa postura, o ser humano non dubidou en recorrer a calquera medio, por máis violento e desapiadado que fose: guerras, represión, tortura e cárcere contra quen concibiu e/ou defendeu ideas que puidesen subverter a orde existente ou facer cambalear os alicerces do capitalismo ou do patriarcado.

Nese contexto, a solidariedade, a paz, a xustiza, a posibilidade de compartir, non é posíbel en país ningún. Todos os grandes desexos quedan en fermosas declaracións nas constitucións dos diferentes países e nas declaracións das organizacións internacionais.

Un mundo mellor implica que todas as persoas poidan ter acceso a condicións necesarias para alcanzar unha vida digna, que inclúa un patrimonio básico, produto dun reparto xusto da riqueza que a sociedade no seu conxunto xera, así como o respecto aos seus dereitos fundamentais. Iso require dunha serie de cambios políticos, económicos e sociais, así como das actitudes e de visión da vida de todos os integrantes da sociedade.

 

Estou absolutamente convencido de que deberían aplicarse determinadas fórmulas que axudarían a construír un mundo mellor. Ese tratamento de choque para construír un mundo mellor debería basearse como mínimo nas seguintes medidas:

* A non acumulación e concentración da riqueza en poucas mans.

* Un cambio de actitude de cada ser humano.

* Un cambio global da visión da vida, con respecto á natureza, ás persoas e a nós mesmas.

* Un espertar da conciencia, mediante o redescubrimento da nosa misión como persoas do común

* Loitar xuntas por un medio ambiente san para poder vivir en harmonía cos demais e coa natureza.

* Unha superación da sociedade machista e patriarcal.

Sen estes requisitos mínimos, calquera proposta, calquera aspiración dun mundo de paz, de xustiza e de respecto aos dereitos humanos, non pasará de ser un desexo, unha fermosa aspiración e, en definitiva, unha utopía.

A tarefa é de todas e todos. Un mundo mellor non poderá construírse sen a participación de toda a sociedade no seu conxunto. Non o pode facer ningún goberno nin organización. Por que razón? Porque mentres as persoas non sexan conscientes da necesidade do cambio, do seu alcance e os seus fins e obxectivos, mentres no se produza un cambio de actitude, unha renuncia ao egoísmo, calquera mellora que se faga ou se logre, será de moi efémera duración.

A mente egoísta do ser humano, os seus apetitos, a súa mentalidade depredadora e a súa arraigada dependencia do que desde arriba lle proporcione o gobernante de quenda, nacional ou local, ou o poder económico global, fará que colapse aínda que sexa o mellor plan ou o máis elaborado e detallado proxecto transformador.

 

O ser humano ten que liberarse desa dependencia do consumismo e do capitalismo. Esta cultura fai que o cidadán común non espere nada dos demais. Diso aproveitáronse sempre os políticos corruptos e os empresarios sen escrúpulos. Se o individuo non cambia, a sociedade tampouco o fará, porque todo o que pasa na sociedade é reflexo do que pasa na testa e no pensamento dos individuos. Se hai egoísmo, ira, odios, rancores, a nivel individual, haberá necesariamente tamén o mesmo a nivel colectivo. A clave é, entón, promover ese cambio de visión, ese espertar en cada conciencia. O outro é construír castelos de area no baleiro Hai que crear unha nova cultura: a da responsabilidade, a da participación e a do compromiso.

Todas as persoas debemos tecer un pensamento colectivo que teña como premisas fundamentais a igualdade, a liberdade e a fraternidade, e como obxectivo central e prioritario a defensa da felicidade colectiva da humanidade. A supervivencia da especie humana, do planeta e do conxunto de animais e plantas que existen na Terra. Loitar por ese soño dun mundo mellor debería ser a meta final da humanidade!