A verdade non ten prezo

14 de July del 2022

Shattered Glass é un filme dramático estadounidense de 2003 escrito e dirixido por Billy Ray e coñecido en España polo título: O prezo da verdade. O guión está baseado nun artigo de Vanity Fair de setembro de 1998 escrito por H. G. Bissinger. Nel, narrábase o rápido ascenso como xornalista de Stephen Glass en The New Republic a mediados da década de 1990 e o seu afundimento ao coñecerse que as súas historias eran unha fraude.

 

E fago referencia a este filme porque creo que determinados xornalistas corruptos son capaces de calquera cousa para alcanzar os seus obxectivos e non dubidan en mentir ou falsear a verdade. Parécenme moi preocupantes as últimas noticias sobre as gravacións das conversas de Villarejo, Casals e Ferreras. A filtración desas gravacións e a posterior publicación de informacións sobre as devanditas conversacións gravadas polo excomisario José Manuel Villarejo e na que participan xunto ao policía corrupto, o director da Sexta, Antonio García Ferreras e o directivo de Atresmedia, Mauricio Casals, destapou a orixe dunhas informacións falsas publicadas en varios medios de comunicación sobre unha inexistente conta bancaria aberta por Pablo Iglesias e á que se afirmaba que se transferiron 272.000 dólares por parte do Goberno de Nicolás Maduro. Devandita información foi publicada o 6 de maio de 2016 por Ok Diario baixo o seguinte titular 'O Goberno de Maduro pagou 272.000 dólares a Pablo Iglesias no paraíso fiscal de Granadinas en 2014', e diferentes medios de comunicación, entre eles A Sexta, publicaron despois que a policía española estaba a investigar esa suposta transferencia bancaria tras recibir información da DEA. Todas esas informacións falsas fabricáronse co obxecto de desprestixiar a Podemos e impedir que Pablo Iglesias chegase á presidencia do goberno de España.

 

Por todo o exposto opino que é necesaria unha rendición de contas por parte dos diferentes medios de comunicación ante as constantes mentiras que a cotío alagan televisións, xornais, radios e diarios en liña. É necesario e urxente que lexislemos sobre o dereito á información da cidadanía.

 

Estes conglomerados privados réxense polas leis do mercado e neste terreo non hai dereitos, só hai clientes e por iso deben ser os estados os que se preocupen de deseñar un marco legal onde os dereitos da cidadanía estean salvagardados. Este é o motivo polo que a dereita non quere medios de comunicación públicos porque sabe que, os consellos de redacción, os consellos de administración e os parlamentos poden sometelos a control e non son tan fáciles de domesticar como os medios privados aos que os poderosos compran con inxentes cantidades de diñeiro e a dereita cando goberna concédelles beneficios fiscais e publicidade institucional. Eses grupos de comunicación e corporacións mediáticas crean noticias falsas e favorecen determinados intereses particulares. Son poderosas corporacións mediáticas que actúan de maneira sistemática e planificada para efectuar unha supresión de determinadas informacións ou para realizar unha distorsión dos feitos, inducindo á cidadanía a que deixe de escoitar determinados argumentos ou, simplemente, desviando a súa atención a outros asuntos que interesan aos poderosos.

 

Por todo o exposto creo que é necesario artellar mecanismos de control da información que combatan as mentiras, a manipulación e as ´fake news´ e que asegure a calidade e a veracidade das noticias e que contraste as informacións emitidas ou publicadas polos medios, sancionando duramente as manipulacións e as mentiras. Porén hai que ser moi coidadosos con ese control da información artellando instrumentos para evitar a censura, aínda que a censura non é unha consecuencia inevitable do control e peneirado da información.

 

Ademais estimo que é necesario evitar o acaparamento dos medios de comunicación por parte dunha pequena cantidade de grandes corporacións económicas que se converteron nunha das principais ferramentas de determinados poderes fácticos que exercen un verdadeiro control ideolóxico das nosas sociedades. Aqueles potentados que amenten e manipulan son os mesmos que logo falan de liberdade de expresión mentres atropelan o dereito da cidadanía á acceder a unha información veraz, integral e contrastada.

 

Debemos lexislar para impedir a impunidade daqueles que amenten, manipulan e ocultan información. A verdade non ten prezo.