A quen interesa unha agresión a Siria?

4 de September del 2013

http://www.galiciaconfidencial.com/nova/15646-interesa-agresion-siria

 

O outro día case recibo algún croque na miña testa dalgúns compañeiros de traballo porque desconfiei da versión presentada pola oposición Siria no caso dun posíbel ataque con armas químicas ocorrida na periferia de Damasco. Imos ver se no futuro os inspectores da ONU conseguen atopar algunha evidencia que demostre quen usou armas químicas...

 

 A ameaza ominosa de Washington está desenvolvendo a súa danza macabra de xeito perverso, advertindo dun inminente ataque de EE.UU sobre Siria. En Francia e Reino Unido, os seus fieis lacaios, Holland e Cameron, faise eco de bo grado desta advertencia. Espérase que os gobernos, e quizais os parlamentos, apoien a opción militar. A intervención imperialista directa provocaría unha alteración radical na situación de Siria despois de que o círculo infernal de violencia e guerra civil fanática conseguise borrar o potencial revolucionario das protestas contra o réxime de Bashar Al-Assad que se desataron no país durante a explosión da primavera árabe.

O espírito revolucionario inicial quedou mutilado por mor dunha feroz represión primeiro e unha sanguenta guerra civil despois, e por iso a revolución foi violentamente detida, e até retrotraída ao pasado. Esa esfera monstruosa de represión e violencia robusteceu o poder do réxime de Assad sobre as minorías opositoras intimidadas e coaccionadas pola crecente onda de reacción fundamentalista islámica dentro da oposición. Opino que os sectores máis reaccionarios son os que tomaron o control en ambos os dous bandos.

Creo sinceramente que o uso de armas químicas fíxose cada vez máis decisivo no campo da oposición, sentando o auxe da reacción negra na forma de exércitos yihadistas suníes, principalmente ao redor de Jabhat Al-Nusra. Estes exércitos, acompañados de mercenarios estranxeiros, e alimentados por xenerosas doazóns e armamento de Estados Unidos, Qatar, Turquía e Israel, foron catapultados á fronte da batalla. Desde entón, calquera elemento revolucionario residual foi completamente marxinado ou esmagado.

O imperialismo dos EE.UU finalmente resolveu intensificar a intervención directa co fornezo de armas, municións, tecnoloxías, soporte loxístico e intelixencia militar e adestrando as milicias e grupos militares rivais nun intento desesperado por cambiar as relacións de forzas dentro da oposición e evitar que os yihadistas consolidasen a súa posición de liderado.
Este intento foi demasiado débil. Obama fracasou miserabelmente para gañar o respaldo do Congreso, mentres que a situación militar cambiou rapidamente a favor do réxime de Assad, que ata hai pouco estaba gañando claramente a guerra, forzando así ao imperialismo de EE.UU. a precipitarse nunha intervención máis directa co fin de reducir as posibilidades de éxito do exército de Assad e, finalmente, impedir a consolidación do avance militar do réxime sirio.

A intervención militar interesa sobre todo ao imperialismo ianqui e europeo co obxecto de controlar os recursos enerxéticos da zona (gas, petróleo,...), porén unha intervención a gran escala en Siria é a lata de gasolina que necesitaban determinados sectores fundamentalistas no Oriente Medio para provocar o incendio. Liquidado o goberno de Assad, haberá moitos grupos sen control que seguirán armados (pensemos en Irak e lembremos que sucede alí actualmente) e darán inicio inmediatamente á súa campaña de violencia indiscriminada e Siria acabará como o “rosario da aurora”. O Exército regular, comandado polos alauítas (a minoría á que pertence Assad) vaise a desintegrar. Siria tendera a transformarse nun campo de guerra de faccións armadas e grupos terroristas, alí mesmo, na fronteira con Israel, e iso presuporía unha traxedia de dimensións incalculábeis e podería supor a internacionalización do conflito a toda a rexión.

 

Óscar Lomba